Volwassen worden, moet dat echt? Als het even kon, dan deed ik er niet aan mee. Dan ging ik gewoon terug naar mijn kindertijd en bleef ik daar voor de rest van mijn leven. Buiten spelen met mijn vriendinnetjes en vooral géén zorgen hebben. Maar dat gaat nu eenmaal niet en dus ben ik intussen 23 jaar, 7 jaar samen met de liefde van mijn leven en klaar voor kinderen. Ja, inderdaad, hoe graag ik ook zelf een kind wil blijven, ik wil ook zelf een kindje. En dat is een heel dubbel gevoel, want dat betekent natuurlijk ook volwassen worden en een eigen huisje kopen. Iets in mij wil dat graag, want dan kan ik doen wat ik wil, eten wat en wanneer ik wil, mijn eigen stekje inrichten en altijd samen zijn met mijn allerliefste. Maar tegelijkertijd schreeuwt er iets dat mijn kindertijd dan écht gedaan is. Dat ik dan niet meer bij mijn mama en papa woon, niet meer in de straat waar ik ben opgegroeid en niet meer in hetzelfde huis als mijn broer, mijn beste vriend. En dan voel ik die steek, die ervoor zorgt dat ik tot nu toe nog altijd de stap niet zet om het huis te verlaten en mijn eigen gezinnetje te beginnen. Als het even kon dan kocht ik een huis dat groot genoeg was om met iedereen in te gaan wonen: mijn vriendje, mijn mama en papa, mijn broer, zijn vriendin en de kindjes. Als dat kon, dan verhuisde ik direct en was ik morgen zwanger. Want ik wil het zo graag, een baby'tje, mijn eigen gezinnetje. Zo, zo graag. Jammer dat ik daarvoor zoveel moet loslaten. Growing up is a bitch!
Gelukkig ziet de toekomst er ook mooi uit! Een beetje zoals op de foto hieronder.
